Back to school

👉 Πρώτη μέρα στο σχολείο:
4 συγγραφείς μοιράζονται στο Infokids μία ανάμνηση από αυτή την πρώτη αρχή

edaskalaki

Πρώτη μέρα στο σχολείο: Η συγγραφέας Ιωάννα Μπαμπέτα θυμάται…

 

Η συγγραφέας Ιωάννα Μπαμπέτα, μοιράζεται μαζί μας αναμνήσεις από την αρχή μιας καινούργιας σχολικής χρονιάς.

«Κρατούσα σφιχτά ένα κόκκινο στυλό κι ένα μπλε όλο το βράδυ. Ένα σε κάθε χέρι. Όταν το χέρι μου κουραζόταν, ακουμπούσα τα στυλό πάνω στο μαξιλάρι και τα κοιτούσα. Δεν τα είχα αποχωριστεί από το προηγούμενο απόγευμα που μου τα είχε αγοράσει η μαμά. Ένιωθα πολύ μεγάλη. Όποιος έχει στυλό είναι μεγάλος. Η μαμά είχε, ο μπαμπάς είχε αλλά και ο αδερφός μου. Τώρα είχα κι εγώ.

Θα πήγαινα επιτέλους στο μεγάλο σχολείο.

Καθώς περπατούσα δίπλα στη μαμά εκείνο το πρωί, μου κρατούσε το χέρι κι έτσι εγώ κρατούσα και τα δυο στυλό με το άλλο. Ίδρωναν οι παλάμες μου αλλά δεν με ένοιαζε.

Φτάσαμε στο σχολείο και αντικρίσαμε το προαύλιο που ήταν γεμάτο παιδιά και μεγάλους. Έμεινα κολλημένη στη φούστα της μαμάς για λίγο. Για πολύ λίγο. Έπειτα σφίγγοντας τα στυλό έτρεξα να παίξω με την Ελευθερία που την ήξερα από το Νηπιαγωγείο.

Και κάπως έτσι κύλησε η πρώτη μέρα αλλά και οι επόμενες. Με γέλια, παιχνίδια, βιβλία, τετράδια, ξύσματα από τα μολύβια. Χωρίς στυλό όμως. Κι αυτό γιατί όσο κι αν αγαπούσα τα στυλό, όσο κι αν τα κρατούσα σφιχτά στην παλάμη μου, τα έχασα εκείνη την πρώτη μέρα, πάνω στο παιχνίδι. Η δασκάλα μου η κυρία Πιπίτσα προσπάθησε να με παρηγορήσει. «Μη στεναχωριέσαι Ιωάννα μου, δεν θα χρειαστούμε στυλό, μέχρι να μάθουμε να γράφουμε πολύ καλά!»

Ίσως επειδή γέλασα αλλά έκλαψα  και πολύ εκείνη τη μέρα, ίσως γιατί πλέον έμαθα να γράφω καλά, να αγοράζω κάθε χρόνο πριν ανοίξουν τα σχολεία, ένα κόκκινο κι ένα μπλε στυλό.

Πρώτη μέρα στο σχολείο: Ο συγγραφέας Κώστας Κρομμύδας θυμάται…

Ο Κώστας Κρομμύδας, συγγραφέας και ηθοποιός, ανακαλεί με την ευκαιρία του αγιασμού και της αρχής του σχολείου αναμνήσεις από μια άλλη εποχή.

«Η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι για κάθε παιδί μια στιγμή που μένει χαραγμένη στη μνήμη του. Για μένα, αυτή η μέρα γυρίζει πίσω στον χρόνο, στην πρώτη τάξη του δημοτικού, σ’ ένα μικρό σχολείο στον Πύργο Τρικάλων. Το κτίριο ήταν το κλασικό ελληνικό σχολείο της εποχής: ένα μακρόστενο κτίσμα, με τις αίθουσες στη σειρά, η καθεμία να φιλοξενεί δύο διαφορετικές τάξεις.

Παρά τον φόβο που νιώθαμε για τον δάσκαλο – τότε η αυστηρότητα ήταν κανόνας – η αλήθεια είναι πως μου άρεσε να πηγαίνω στο σχολείο. Ακόμα κι όταν σχολούσαμε νωρίς το απόγευμα, ανυπομονούσα για την επόμενη μέρα. Στην εποχή μου, δεν μαθαίναμε μόνο γράμματα· συμμετείχαμε σε όλες τις δουλειές του σχολείου. Καθαρίζαμε τις αίθουσες, ανάβαμε τις σόμπες τον χειμώνα, φροντίζαμε τον χώρο σαν να ήταν το σπίτι μας. Αυτή η αίσθηση ευθύνης, νομίζω, μας διαμόρφωνε με τον δικό της τρόπο.

Ο δάσκαλος εκείνων των χρόνων, βέβαια, θα μείνει αξέχαστος κυρίως για τον χάρακα που κρατούσε. Οι ξυλιές στα χέρια για τις αταξίες ήταν κάτι συνηθισμένο και κανείς δεν τολμούσε να διαμαρτυρηθεί. Θυμάμαι ακόμα εκείνη την πρώτη μέρα, όταν μερικά κορίτσια είχαν ξεχάσει να φορέσουν τις ποδιές τους – υποχρεωτικές τότε – και ο δάσκαλος τις έδιωξε από το σχολείο. Ήταν μια εποχή που η πειθαρχία περνούσε πάνω απ’ όλα, ακόμα κι αν σήμερα τέτοιες πρακτικές θεωρούνται αδιανόητες.

Παρά τον φόβο για την τιμωρία, αγαπούσαμε τα γράμματα. Διαβάζαμε, μαθαίναμε, παίζαμε στα διαλείμματα και ζούσαμε την παιδική μας ηλικία με μια αθωότητα που σήμερα δύσκολα συναντάς. Τα χρόνια εκείνα είχαν δυσκολίες, αλλά όταν τα κοιτάζω πίσω, τα βλέπω μέσα από έναν φακό νοσταλγίας. Ήταν ανέμελα χρόνια, γεμάτα μικρές χαρές. Και πάντα, μα πάντα, μετρούσαμε τις μέρες μέχρι να έρθει το καλοκαίρι, τότε που το σχολείο θα τελείωνε και θα ξεκινούσε η ελευθερία της παιδικής ξεγνοιασιάς.

Η πρώτη εκείνη μέρα, με τον φόβο, τη χαρά και την περιέργεια, ήταν η αρχή ενός ταξιδιού που θα με συνόδευε για πάντα. Γιατί, όσο κι αν αλλάξουν οι εποχές, τα σχολικά χρόνια μένουν πάντα ένας από τους πιο γλυκούς σταθμούς της ζωής μας.

Πρώτη μέρα στο σχολείο: Η συγγραφέας Βέρα Πρατικάκη ανακαλεί -όχι και τόσο μακρινές- μνήμες!

 

Η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Βέρα Πρατικάκη, μοιράζεται μαζί μας αναμνήσεις από την αρχή μιας καινούργιας σχολικής χρονιάς.

«Ήδη από τα τέλη Αυγούστου, χορτάτη πια από τις διακοπές του καλοκαιριού, θυμάμαι να τρώω καρπούζι στην παραλία και να με πιάνει μια ανυπομονησία να γυρίσουμε σπίτι να πάμε να πάρουμε τα σχολικά βιβλία, να τα ντύσουμε, και κυρίως να διαλέξω τα τετράδιά μου και τα στυλό μου. Χρειαζόμουν πολλή ώρα για να καταλήξω στις τελικές μου επιλογές. Το βράδυ πριν την πρώτη μέρα ετοίμαζα τα πράγματά μου και με έπιανε μια συνηθισμένη αγωνία: να κοιμηθώ νωρίς γιατί όπως έλεγε η μαμά μου αλλιώς θα κοιμόμουν όρθια στο σχολείο.

Ξυπνούσα πάντα πριν το ξυπνητήρι. Η μέρα ξεκινούσε με ένα μείγμα ενθουσιασμού, αλλά και αγωνίας: πώς θα είναι φέτος τα πράγματα; πώς θα είναι η δασκάλα μας; Θα μου αρέσει να πηγαίνω κάθε μέρα; Το άγνωστο. Η αλλαγή. Το καινούργιο. Το αγαπούσα το σχολείο μου, ακόμα το αγαπώ! Στο πρωινό τραπέζι όλη η οικογένεια μαζεμένη. Ένιωθες ότι έχει κάτι ιδιαίτερο η συγκεκριμένη μέρα. Λες και το γάλα με τα δημητριακά ήταν ξαφνικά πιο νόστιμο, ή ότι η τηλεόραση με τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ηχούσε πιο μελωδική.

Τα ρούχα μου πολύ προσεκτικά διαλεγμένα. Και φυσικά η αιώνια άρνηση να πάρω ζακέτα, παρόλο που τα φθινοπωρινά πρωινά είχαν μια ψύχρα, γιατί δεν είχα καμία όρεξη να την κουβαλάω. Στο σχολικό ήδη σκέφτομαι, θα προλάβουμε να φτάσουμε νωρίς για να διαλέξω θρανίο; Στο προαύλιο, οι ήχοι και οι εικόνες πολλές. Κατευθύνομαι προς το τμήμα μου σκανάροντας τους καθαρούς άδειους χώρους, τα ταμπλό που είναι ακόμα κενά και περιμένουν να γεμίσουν με τις φετινές ζωγραφιές και διακρίσεις των μαθητών. Εντοπίζω την τάξη μου και μπαίνω μέσα, νιώθοντας οικεία στην φασαρία των παιδιών που έχουν ήδη φτάσει. ‘Γεια! Πώς πέρασες το καλοκαίρι; Τι κάνεις; Ωραία τσάντα!’ Ανταλλάσσουμε μερικές κουβέντες με τους παλιούς συμμαθητές και αναζητώ με το βλέμμα μου τα ‘καινούργια παιδιά’.

Και φυσικά χωρίς να χάνω χρόνο διαλέγω την ‘τέλεια θέση’. Και το κυριότερο, φυλάω την διπλανή θέση για την κολλητή μου. Μόλις μπαίνει μέσα ένα πελώριο χαμόγελο απλώνεται στο πρόσωπό μου. Βγάζουμε τις κασετίνες μας, παραφουσκωμένες με πολύχρωμα μολύβια και με στυλό που μυρίζουν φρούτα, έχουν γκλίτερ ή οτιδήποτε άλλο και φυσικά ξεδιπλώνουμε και το ‘χαρτάκι επικοινωνίας’ μας, αμέσως: δηλαδή ένα χαρτί ανάμεσα στα θρανία μας στο οποίο σημειώναμε διάφορα πράγματα κατά την διάρκεια του μαθήματος γιατί νομίζαμε πως έτσι δεν μας καταλαβαίνει η ‘κυρία’. Ζωγραφίζουμε φατσούλες, σχολιάζουμε, γελάμε. Μέχρι και μυστική γλώσσα είχαμε εφεύρει, επινοώντας ένα αλφάβητο που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε για να λέμε ανενόχλητες τα μυστικά μας κατά την διάρκεια φυσικά του μαθήματος.

Το κουδούνι χτυπάει, η δασκάλα μας μπαίνει μέσα και πριν ακόμα συστηθεί αρχίζουν οι πρώτες προβλέψεις: ‘θα είναι καλή, θα είναι αυστηρή, ωραίο φόρεμα, κουβαλάει πολλά βιβλία, ξέχασε το σφουγγάρι, έσπασε η κιμωλία’.

«Καλωσορίσατε παιδιά! Καλή αρχή!

Και ακόμα μια σχολική χρονιά ξεκινάει!»

Πρώτη μέρα στο σχολείο… Η μαμά και συγγραφέας Μανίνα Ζουμπουλάκη θυμάται

 

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη, συγγραφέας και δημοσιογράφος, μοιράζεται μαζί μας αναμνήσεις από τις πρώτες ημέρες σχολείου των παιδιών της.

«Και τα τρία παιδάκια μου ήταν πολύ κοινωνικά, πήγανε με χαρά στο νηπιαγωγείο και μετά στο σχολείο – βοηθούσε που γνωριζόντουσαν με τα άλλα παιδιά, τους συμμαθητές τους, από το πάρκο της γειτονιάς. Δεν θυμάμαι την πρώτη μέρα του μεγάλου γιου μου, έχουν περάσει πολλά χρόνια, όταν όμως πήγα να τον μαζέψω από την πρώτη μέρα του νηπιαγωγείου πήδηξε ξαφνικά επάνω μου κι έμεινα κάγκελο, πιάστηκε φριχτά η μέση μου, έμεινα σα σίγμα τελικό για καμιά βδομάδα… αλλά αυτό αφορά εμένα κι όχι τον μικρό: ο οποίος είχε περάσει υπέροχα, μάλιστα ήθελε να ξαναπάει κι άλλη μέρα. (Άσχετα που, την τρίτη μέρα, ανακοίνωσε ότι είχε τελειώσει με το σχολείο, δεν θα ξαναπήγαινε, γιατί «Είχε πάει ήδη δυο μέρες, δεν ήταν και για χόρταση αυτή η ιστορία με το σχολείο»).

Η πρώτη μέρα σχολείου για τα μικρότερα παιδιά μου ήταν ενθουσιώδης, επειδή είχε προηγηθεί προετοιμασία, και συνεννόηση με άλλες μαμάδες στο πάρκο την προηγούμενη (μέρα), είχανε από μία ολοκαίνουργια ωραία σχολική τσάντα, είχανε περπατήσει το ένα χιλιομετράκι μέχρι το σχολείο και αισθανόντουσαν έτοιμοι για όλα. Η κόρη βρήκε κατευθείαν την κολλητή της και εξαφανίστηκε, ο γιος έμεινε για λίγο στα κάγκελα, από τη μέσα μεριά κοντά στην πόρτα, με μια μικρή ανασφάλεια, κατά πόσον θα πήγαινα όντως να τους μαζέψω το μεσημέρι («Κι άμα μας ξεχάσεις, τι θα γίνουμε;») 

Δεν ξέχασα ποτέ, κανένα παιδί μου, σε κανένα σχολείο, είχα απορήσει τότε με την ανασφάλεια του μικρότερου γιου μου… ο οποίος ευτυχώς μετά από πέντε λεπτά είδε έναν δικό του κολλητό από το πάρκο και πήρε δρόμο, εξαφανίστηκε ανάμεσα στα άλλα παιδάκια στην σχολική αυλή.

Είναι μια περίεργη αίσθηση αυτή της πρώτης μέρας του παιδιού σου στο σχολείο, λίγο θέλεις να βάλεις τα κλάματα, αλλά μαζεύεσαι μάνι-μάνι, λες στον εαυτό σου εντάξει, κάπου ώπα, κούλαρε, είναι φυσιολογικό κομμάτι του μεγαλώματος, το να σου γυρνάει την πλάτη το παιδί σου και να ορμάει στην κοινωνικότητα του σχολείου.  Κι ενώ ήθελα όντως λίγο να βάλω τα κλάματα την πρώτη μέρα του σχολείου και για τα τρία παιδάκια μου, στην πραγματικότητα ήμουν περήφανη που ενώ ήτανε μια σταλιά πιτσιρίκια, μικρούτσικα και γλυκούτσικα, ορίστε που δεν με είχαν ανάγκη, τουλάχιστον για τις ώρες κατά τις οποίες θα βρισκόντουσαν στο σχολείο – και με την σιγουριά ότι θα τα μάζευα στο σχόλασμα…»

👉 Πίσω στο σχολείο μου για πρώτη φορά
 μετά από 25 χρόνια

Άσπα

👉 Aspa online

Τι μέρα και η χθεσινή… Χθες για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια, επισκέφτηκα και πάλι το σχολείο μου. Το σχολείο στο οποίο πέρναγα το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μου επί 13 χρόνια της ζωής μου, από το Νηπιαγωγείο ως την Τρίτη Λυκείου. Δεν ξέρω πώς στο καλό έγινε και έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου και δεν ξαναπήγα από τότε που αποφοίτησα. Παρ’ όλο που δεν είναι ιδιαίτερα μακριά από το σπίτι μου, δεν είχα λόγο να ξαναπάω.

Έφυγα από το σχολείο κι έκλεισε αυτή η πόρτα. Άνοιξαν φυσικά νέες: μπήκα στο πανεπιστήμιο, έζησα στο εξωτερικό, ξεκίνησα τη δουλειά μου, απέκτησα οικογένεια. Οι κόρες μου πήγαν σε άλλο σχολείο οπότε δε δόθηκε η ευκαιρία.

Και να που χθες προέκυψε μία συνάντηση με τη διοίκηση του παλιού μου σχολείου και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να το επισκεπτώ.

Δεν ξέρω αν μπορώ να βρω τα λόγια να περιγράψω αυτό που έζησα. Έχει τύχει ποτέ να μυρίσετε κάποιο άρωμα και να μεταφερθείτε και πάλι σε μια στιγμή από το παρελθόν; Να ξαναθυμηθείτε με ποιον ήσασταν, τι κάνατε, τι νιώθατε, μόνο και μόνο γιατί αυτό το άρωμα είναι συνυφασμένο με την ανάμνηση;

Ε λοιπόν ήταν λες και άνοιξα ένα μπουκαλάκι και ξεχύθηκαν αρώματα. Πέρασα την πύλη του σχολείου και άρχισα να παρασύρομαι σε μία δίνη αναμνήσεων. Ξαναέζησα 13 χρόνια από τη ζωή μου μέσα σε μια ώρα. Συναισθήματα… Τόσα συναισθήματα. Τα περιγράφω με τη σειρά που τα έζησα καθώς περνούσα από τα διάφορα σημεία του σχολείου.

Θαυμασμός. Για το πόσο όμορφο και εντυπωσιακό ήταν το προαύλιο και το σχολείο από μακριά καθώς μπήκα από την κεντρική είσοδο.

Αγωνία. Την ξανάνιωσα περνώντας από τον πίνακα ανακοινώσεων που είχαν αναρτηθεί τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Ήμουν 18 χρονών και έψαχνα να βρω το όνομά μου στους καταλόγους. Ήξερα ότι είχα περάσει, δεν ήξερα σε ποια πόλη είχα περάσει. Χαρά. Η πόλη ήταν η Αθήνα.

Παράπονο. Κόλλησα το πρόσωπό μου στη τζαμαρία του Νηπιαγωγείου και είδα τον κουκλίστικο διάδρομο. Τι όμορφο περιβάλλον… Κι όμως τότε δεν μου άρεσε. Δεν ξέρω γιατί. Ήταν μήπως ότι είχα φύγει από τη θαλπωρή του σπιτιού; Ήταν ότι ήταν βαρετό για μένα; Αυτό έλεγα στους γονείς μου. Ότι δε μου αρέσει γιατί η δασκάλα μας, μάς περνάει για μωρά και κάνει μωρουδιακά πράγματα. Ότι κρύβεται πίσω από κάτι έπιπλα και πετάγεται για να μας κάνει να γελάσουμε και τέτοια. Θεωρούσα ότι με πέρναγε για μωρό και ότι δεν ανήκα εκεί. Το συναίσθημα «δεν ανήκω εδώ» το νιώθω από τότε συχνά, ακόμα και σήμερα.

Σάστισμα. Πέρασα από το γήπεδο του μπάσκετ, το γήπεδο που έκανα καθημερινά προπονήσεις στο γυμνάσιο με την ομάδα του σχολείου. Και άκουσα αγορίστικες εφηβικές φωνές. Δεν είχα ακούσει ποτέ αγορίστικες εφηβικές φωνές μέσα στο σχολείο! Τότε ήταν θηλέων… Εδώ και πολλά χρόνια είναι πλέον μικτό σχολείο αλλά έπρεπε να το δω με τα ίδια μου τα μάτια για να το πιστέψω. Στο γήπεδο έπαιζαν μπάσκετ αγόρια!

Ταχυπαλμία. Μπήκα στο κλειστό γυμναστήριο. Πρέπει να ήμουν 10 χρονών όταν έκανα τότε εκεί ενόργανη γυμναστική. Θυμάμαι ήμουν μπροστά στον ίππο και έπρεπε να κάνω ένα άλμα. Και φοβόμουν. Φοβόμουν τόσο πολύ. Ο προπονητής ήταν πίσω από τον ώμο μου. Του είπα δεν μπορώ. Μου είπε «Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δε θέλω».  Μια φράση που  με ακολουθεί από τότε σε όλη μου τη ζωή.  Άκουσα χθες ένα ψίθυρο και γύρισα να δω αν στεκόταν πίσω μου κανείς. Όχι.  Κι όμως ήταν σαν να το ψιθύρισε κάποιος και χθες : «Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δε θέλω».

Χαρά. Ξαναέζησα τη χαρά, την ευτυχία, την ανεμελιά καθώς πήγα στο δασάκι που βγαίναμε διάλειμμα στο δημοτικό και παίζαμε λάστιχο. Πόσες ώρες λάστιχο είχαμε παίξει σε αυτό το δασάκι; Πόσες ώρες χοροπηδάγαμε κάθε μέρα;

Σοκ. Μπήκα μέσα στο κτίριο του δημοτικού και ήταν… μικρό. Δεν το θυμόμουν έτσι, το θυμόμουν μεγαλύτερο! Ανέβηκα γρήγορα τη μαρμάρινη σκάλα. Στην κορυφή της σκάλας μπορούσες να στρίψεις είτε αριστερά ή δεξιά. Δε θυμόμουν πού έπρεπε να στρίψω. Από ένστικτο έστριψα αριστερά. Τα πόδια μου με οδήγησαν προς το τέλος του διαδρόμου. Έφτασα στην τάξη μου της έκτης δημοτικού. Έχωσα το κεφάλι μου μέσα από την πόρτα. Τα παιδιά της Έκτης, οι συνομήλικοι της κόρης μου, κάθονταν στην τάξη από την οποία έχω τις πιο όμορφες αναμνήσεις του σχολείου μου. Η τάξη ήταν μικρή. Τη θυμόμουν τεράστια.  Πόσα είχαμε ζήσει σε αυτή την τάξη; Τι να κάνει άραγε η δασκάλα μας της Έκτης;

Απογοήτευση. Είχα αρχίσει τη δική μου «επιχειρηματική δραστηριότητα» στο δημοτικό, με την υποστήριξη των γονιών μου. Αγόραζα στυλό, μολύβια και γόμες εκτός σχολείου χονδρική και τα διέθετα σε όποια συμμαθήτριά μου ήθελε να αγοράσει λιανική. Και άλλες συμμαθήτριες το κάνανε, για άλλα σχολικά. Δεν ξέρω αν ήταν δική μου ιδέα, μπορεί να ήταν μπορεί και να μην ήταν. Το πήραν όμως είδηση οι δασκάλες μας και δεν τους άρεσε. Έστειλαν γραπτό σημείωμα επίπληξης στους γονείς μας. Άλλες εποχές. Σήμερα τα πιο πρωτοπόρα σχολεία επιβραβεύουν την επιχειρηματικότητα – σίγουρα θα το κάνει και το δικό μου. Αλλά τότε, άθελά τους έκοψαν τα φτερά των επίδοξων επιχειρηματιών.

Απόγνωση. Πέρασα από εκείνη την πόρτα που είχα χάσει την χρυσή μου αλυσίδα. Μα τι με είχε πιάσει και έβαλα τη χρυσή μου αλυσίδα στο σχολείο; Καθώς πέρναγα από τη βαριά πόρτα, η αλυσίδα πιάστηκε στο χερούλι και έσπασε. Ήταν η ώρα που σχολάγαμε, έσκυψα να τη βρω, αλλά δεν την έβλεπα. Έβλεπα πόδια παιδιών που έτρεχαν. Εγώ εκεί σκυμμένη να προσπαθώ να τη βρω. Πέρασαν όλοι και έμεινα μόνη μου. Η αλυσίδα φυσικά δεν υπήρχε. Κάποιος θα την είχε βρει και θα την είχε πάρει. Ο κανόνας που έχω βάλει στις κόρες μου και λέει “αν θα στεναχωρηθείς αν το χάσεις, μην το πάρεις στο σχολείο” έχει τη βάση του στη χαμένη αλυσίδα.

Συγκίνηση. Πλησιάζοντας την κύρια είσοδο του γυμνασίου λυκείου, πετάχτηκε μπροστά μου η εικόνα του παππού μου και της γιαγιάς μου. Που είχαν έρθει να με δουν σε εκείνη την παράσταση που χόρευα ελληνικούς χορούς και έπαιζα πιάνο. Ήταν τόσο περήφανοι για μένα. «Μα συνόδευες όλη τη χορωδία του σχολείου στο πιάνο!» Μετά είχαμε καθίσει σε εκείνο ακριβώς το μέρος και είχαμε φωτογραφηθεί. Ήταν εκεί. Εκεί ακριβώς…  Τι συγκίνηση… Θα ψάξω να ξαναβρώ τη φωτογραφία.

Πείνα. Διασχίζοντας κάποιον διάδρομο έφτασε στη μύτη μου η μυρωδιά τυρόπιτας. Θα ήταν σίγουρα από το κυλικείο! Κοίτα να δεις που δε θυμόμουν προς τα πού ήταν… Τότε αγόραζα είτε τυρόπιτα είτε κουλούρι αλλά ήταν ένας μικρός καθημερινός άθλος να καταφέρεις να ψωνίσεις, καθώς υπήρχε πάντα ουρά. Έπρεπε να αποφασίσεις αν θα πας στο μικρό διάλειμμα ή στο μεγάλο και να παλέψεις για το φαγητό σου!

Αδρεναλίνη. Το σημείο του φράκτη από το οποίο είχα κάνει τις λιγοστές κοπάνες της ζωής μου. Δεν ήταν εύκολο να κάνεις κοπάνα στο σχολείο μου. Έπρεπε να πηδήξεις ψηλό φράκτη και να είσαι τυχερός και να μη σε δει διερχόμενο αυτοκίνητο. Σκέτη απόδραση!

Αγάπη.  Για τους ανθρώπους. Για τις φίλες μου. Για την καλύτερή μου φίλη που τη γνώρισα στο νηπιαγωγείο και είμαστε ακόμα μαζί. Για τους εκπαιδευτικούς που έπαιξαν το ρόλο τους για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.

Ευγνωμοσύνη. Για την τύχη που είχα να πηγαίνω σε αυτό το σχολείο. Για τους γονείς μου που μπόρεσαν και με έστειλαν εκεί.

Όνειρα, μυστικά, απογοητεύσεις, διαφωνίες, εφηβεία, φιλίες, πίεση, άγχος, νίκες, διακρίσεις, δυσκολίες, ανεμελιά, γέλια, κυνηγητό, επιτυχίες, αποτυχίες. Τα ξαναέζησα όλα μέσα σε μία ώρα…

Έφυγα με την υπόσχεση να επιστρέψω και να δω όλα εκείνα τα μέρη του σχολείου που δεν είδα χθες. Το απόγευμα πετάγονταν συνέχεια νέες σκέψεις: «Δεν πήγα να δω τον στίβο. Δεν ανέβηκα στις τάξεις του Λυκείου. Δεν πήγα εδώ, δεν πήγα εκεί. Πώς ξέχασα να πάω εκεί;»

Την επόμενη φορά θα πάω με τις κόρες μου για να τις ξεναγήσω. Αγαπάνε το σχολείο τους και δε θα το άλλαζαν με τίποτα. Το ίδιο κι εγώ το δικό μου. Αλλά μακάρι να ήμουν πιο άνετη και να είχα χαρεί αυτά τα χρόνια ακόμα περισσότερο.

Καθώς επέστρεψα το μεσημέρι στο σπίτι, πέρασα από το σπίτι των γονιών μου να τους πω τα νέα. Κι ένιωσα ακόμα περισσότερη συγκίνηση. Που μετά από τόσα χρόνια, επέστρεφα και πάλι από το σχολείο, εισέβαλα και πάλι στο σπίτι λέγοντας «ΓΥΡΙΣΑ!» και ήταν και πάλι εκεί με μάτια και αυτιά ανοιχτά να ακούσουν και να μάθουν τα νέα μου.

Και κάπως έτσι έκλεισα και πάλι το «μπουκαλάκι με τα αρώματα» και τις αναμνήσεις. Αργά το βράδυ, καθώς προσπαθούσα να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη, άφησα τις αναμνήσεις να με παρασύρουν. Αλλά παρ’ όλο που «τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα» κοιμήθηκα υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου μια σκέψη που καλό είναι να μας οδηγεί όλους: Ότι τις καλύτερες αναμνήσεις της ζωής μας, δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.

👉 Πρώτη μέρα στο σχολείο: Χρήσιμες συμβουλές για τα παιδιά και τους γονείς

👉 Σύνταξη in

Κάθε μετάβαση στη ζωή του ανθρώπου, έτσι και η μετάβαση από την οικογένεια στην ευρύτερη σχολική κοινότητα, είναι ένα «πέρασμα» από μια δεδομένη κατάσταση σε μια νέα, άγνωστη συνθήκη που σηματοδοτεί μια αλλαγή τόσο στη ζωή του παιδιού όσο και στο ρόλο του γονιού.

Και να που το καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του, ήρθε ο Σεπτέμβρης, ο μήνας που ανοίγουν τα σχολεία.

Η πρώτη μέρα και η επιστροφή είναι μία διαδικασία που άλλα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία για να συναντήσουν τους συμμαθητές τους, τις νέες τους τάξεις και τα καινούργια μαθήματα, ωστόσο δεν είναι λίγα εκείνα που βιώνουν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο με άγχος, άρνηση, μπερδεμένα συναισθήματα και αμφιβολία για το άγνωστο. Η σχολική περίοδος είναι μια κρίσιμη φάση στη ζωή του παιδιού, παρόλο που οι ενήλικες συχνά την αναπολούν με ευχάριστες μόνο αναμνήσεις και τη χαρακτηρίζουν ως αμέριμνη.

Η προσαρμογή εξαρτάται από τον χαρακτήρα του κάθε παιδιού

Η προσαρμογή στο σχολείο δεν είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί αυτόματα με την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Όπως το κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό ανάπτυξης, έτσι χρειάζεται και τον δικό του χρόνο προσαρμογής, τον δικό του ρυθμό. Δεν έχει, λοιπόν, νόημα να το συγκρίνουμε με τα άλλα παιδιά ή με τα μεγαλύτερα αδέρφια του.

Για τα «πρωτάκια» τα πράγματα είναι συχνά πιο δύσκολα, αφού καλούνται να εγκαταλείψουν το ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον και τη ζεστή θαλπωρή των αγαπημένων προσώπων τους αντιμετωπίζοντας καινούρια πρόσωπα και καταστάσεις, τον δάσκαλο, τους συμμαθητές, τους κανονισμούς της τάξης, τις σχολικές υποχρεώσεις, κλπ.

Μην μεταφέρετε το δικό σας άγχος

Από την άλλη, πολλές φορές οι ίδιοι οι γονείς αποτελούν πηγή άγχους για τα παιδιά, καθώς τους το μεταδίδουν με τον αποχαιρετισμό. Τα παιδιά μπορεί να εκφράσουν το άγχος του αποχωρισμού και του νέου ξεκινήματος, με σκέψεις όπως: «Θα έρθει να με πάρει η μαμά;», «Θα κάνω νέους φίλους;», «Πώς θα τα καταφέρω με τα μαθήματα;».

Καλό θα είναι να φροντίσουμε ώστε η μετάβαση στο σχολείο θα πρέπει να γίνεται ομαλά, ήπια και ευχάριστα. Ίσως το παιδί περάσει από κάποια στάδια, όπως το σοκ της αλλαγής, διάθεση να μείνει στο παλιό σχολείο (νηπιαγωγείο), κ.α.

Η καλή προετοιμασία για την επιστροφή στις τάξεις

Οι γονείς διαδραματίζουν σημαίνοντα ρόλο στην εξελικτική πορεία των λειλιπούτειών τους. Η καλή προετοιμασία για αυτό που πρόκειται να αντικρίσουν καθώς περνούν το νέο αυτό κατώφλι της ζωής τους βοηθάει πολύ, όχι μόνον στη μείωση του άγχους αλλά και στην αποφυγή άλλων δυσάρεστων περιστατικών.

Ακόμη και εάν η δική τους εμπειρία έχει εγγραφεί μέσα τους ως κάτι δυσάρεστο, θα πρέπει να αποφύγουν να τη μεταβιβάσουν στο παιδί τους ως τέτοια.

Τι μπορείτε να κάνετε για να μειώσετε το άγχος του παιδιού

Η επιστροφή της οικογένειας από τις καλοκαιρινές διακοπές πρέπει να γίνει τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν ανοίξουν τα σχολεία, ώστε να μπορέσει το παιδί να επανέλθει στην παλιά καθημερινότητά του και να ξαναμπεί στο νέο πρόγραμμα και στους νέους ρυθμούς.

Μια επίσκεψη στο σχολείο λίγες μέρες νωρίτερα θα βοηθήσει το παιδί για την προσαρμογή του.

Πηγαίνετε παρέα να αγοράσει την τσάντα του και τον σχολικό εξοπλισμό, που θα του προκαλέσει χαρά.

Δώστε έμφαση στα πλεονεκτήματα του σχολείου και στα όσα θετικά προσφέρει, χωρίς να παραγνωρίζετε τα αρνητικά που τυχόν επισημαίνει το παιδί.

Μιλήστε στο παιδί για τη δικές σας εμπειρίες για τις πρώτες μέρες στο σχολείο, λέγοντάς τους πώς ξεπεράσατε τους φόβους σας, αποφεύγοντας ωστόσο τις συγκρίσεις.

Συζητήστε με το παιδί για τα συναισθήματά του, ακούστε προσεκτικά τις ανησυχίες του, προσπαθώντας να του ενισχύσετε την ψυχολογία και την αυτοπεποίθησή του.

Δώστε του χρόνο να προσαρμοστεί στο σχολικό περιβάλλον και αφήστε το παιδί να αναπτύξει την δική του προσωπικότητα μέσα στο σχολικό περιβάλλον προσπαθώντας να παρεμβαίνετε όσο λιγότερο γίνεται.

Συζητήστε όλη η οικογένειά τη σημαντικότητα της οργάνωσης, του ύπνου, της διατροφής και του σχολικού προγράμματος.

Χρήσιμες συμβουλές για την πρώτη μέρα για την επιστροφή

Δώστε στο παιδί την επιλογή να διαλέξει τα ρούχα που θέλει να φορέσει ή ακόμη να έχει στην τσάντα του ένα μικρό αγαπημένο του παιχνίδι για να νιώθει πιο άνετα.

Ετοιμάστε την τσάντα παρέα.

Μην ξεχάσετε να γράψετε κάπου το τηλέφωνο και τη διεύθυνση του σπιτιού σας. Κάντε του και μια μικρή έκπληξη: βάλτε μέσα κάτι που ξέρετε ότι θα ευχαριστηθεί πολύ όταν το βρει, όπως ένα «απαγορευμένο» σνακ που του αρέσει, ή κάτι με συναισθηματική αξία, όπως μια οικογενειακή φωτογραφία.

Στη διαδρομή για το σχολείο συζητήστε διάφορα θέματα ώστε να αποβάλετε και οι δύο το άγχος.

Βγάλτε μαζί μία φωτογραφία για να θυμάστε αυτή τη μέρα.

Αφού φτάσατε, αποχαιρετήστε το παιδί τρυφερά αλλά με αποφασιστικότητα, ώστε να νιώσει ότι του έχετε εμπιστοσύνη και ταυτόχρονα να καταλάβει ότι όσα πείσματα κι αν κάνει, θα πάει σχολείο.

Επικοινωνείτε τακτικά με το δάσκαλο της τάξης και μοιράζεστε τις ανησυχίες μαζί του προτού εξελιχθούν σε προβλήματα.

Μην ξεχνάτε ότι κάθε αρχή και δύσκολη και θέλει υπομονή από όλες τις πλευρές. Μην αγχώνεστε προκαταβολικά, δώστε στο παιδί σας τον χρόνο που χρειάζεται και μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο τολμηρό και δυναμικό από αυτό που πιστεύετε!

👉 Παιδικά βιβλία για την πρώτη ημέρα στο σχολείο