Back to school

👉 Πρώτη μέρα στο σχολείο:
4 συγγραφείς μοιράζονται στο Infokids μία ανάμνηση από αυτή την πρώτη αρχή

edaskalaki

Πρώτη μέρα στο σχολείο: Η συγγραφέας Ιωάννα Μπαμπέτα θυμάται…

 

Η συγγραφέας Ιωάννα Μπαμπέτα, μοιράζεται μαζί μας αναμνήσεις από την αρχή μιας καινούργιας σχολικής χρονιάς.

«Κρατούσα σφιχτά ένα κόκκινο στυλό κι ένα μπλε όλο το βράδυ. Ένα σε κάθε χέρι. Όταν το χέρι μου κουραζόταν, ακουμπούσα τα στυλό πάνω στο μαξιλάρι και τα κοιτούσα. Δεν τα είχα αποχωριστεί από το προηγούμενο απόγευμα που μου τα είχε αγοράσει η μαμά. Ένιωθα πολύ μεγάλη. Όποιος έχει στυλό είναι μεγάλος. Η μαμά είχε, ο μπαμπάς είχε αλλά και ο αδερφός μου. Τώρα είχα κι εγώ.

Θα πήγαινα επιτέλους στο μεγάλο σχολείο.

Καθώς περπατούσα δίπλα στη μαμά εκείνο το πρωί, μου κρατούσε το χέρι κι έτσι εγώ κρατούσα και τα δυο στυλό με το άλλο. Ίδρωναν οι παλάμες μου αλλά δεν με ένοιαζε.

Φτάσαμε στο σχολείο και αντικρίσαμε το προαύλιο που ήταν γεμάτο παιδιά και μεγάλους. Έμεινα κολλημένη στη φούστα της μαμάς για λίγο. Για πολύ λίγο. Έπειτα σφίγγοντας τα στυλό έτρεξα να παίξω με την Ελευθερία που την ήξερα από το Νηπιαγωγείο.

Και κάπως έτσι κύλησε η πρώτη μέρα αλλά και οι επόμενες. Με γέλια, παιχνίδια, βιβλία, τετράδια, ξύσματα από τα μολύβια. Χωρίς στυλό όμως. Κι αυτό γιατί όσο κι αν αγαπούσα τα στυλό, όσο κι αν τα κρατούσα σφιχτά στην παλάμη μου, τα έχασα εκείνη την πρώτη μέρα, πάνω στο παιχνίδι. Η δασκάλα μου η κυρία Πιπίτσα προσπάθησε να με παρηγορήσει. «Μη στεναχωριέσαι Ιωάννα μου, δεν θα χρειαστούμε στυλό, μέχρι να μάθουμε να γράφουμε πολύ καλά!»

Ίσως επειδή γέλασα αλλά έκλαψα  και πολύ εκείνη τη μέρα, ίσως γιατί πλέον έμαθα να γράφω καλά, να αγοράζω κάθε χρόνο πριν ανοίξουν τα σχολεία, ένα κόκκινο κι ένα μπλε στυλό.

Πρώτη μέρα στο σχολείο: Ο συγγραφέας Κώστας Κρομμύδας θυμάται…

Ο Κώστας Κρομμύδας, συγγραφέας και ηθοποιός, ανακαλεί με την ευκαιρία του αγιασμού και της αρχής του σχολείου αναμνήσεις από μια άλλη εποχή.

«Η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι για κάθε παιδί μια στιγμή που μένει χαραγμένη στη μνήμη του. Για μένα, αυτή η μέρα γυρίζει πίσω στον χρόνο, στην πρώτη τάξη του δημοτικού, σ’ ένα μικρό σχολείο στον Πύργο Τρικάλων. Το κτίριο ήταν το κλασικό ελληνικό σχολείο της εποχής: ένα μακρόστενο κτίσμα, με τις αίθουσες στη σειρά, η καθεμία να φιλοξενεί δύο διαφορετικές τάξεις.

Παρά τον φόβο που νιώθαμε για τον δάσκαλο – τότε η αυστηρότητα ήταν κανόνας – η αλήθεια είναι πως μου άρεσε να πηγαίνω στο σχολείο. Ακόμα κι όταν σχολούσαμε νωρίς το απόγευμα, ανυπομονούσα για την επόμενη μέρα. Στην εποχή μου, δεν μαθαίναμε μόνο γράμματα· συμμετείχαμε σε όλες τις δουλειές του σχολείου. Καθαρίζαμε τις αίθουσες, ανάβαμε τις σόμπες τον χειμώνα, φροντίζαμε τον χώρο σαν να ήταν το σπίτι μας. Αυτή η αίσθηση ευθύνης, νομίζω, μας διαμόρφωνε με τον δικό της τρόπο.

Ο δάσκαλος εκείνων των χρόνων, βέβαια, θα μείνει αξέχαστος κυρίως για τον χάρακα που κρατούσε. Οι ξυλιές στα χέρια για τις αταξίες ήταν κάτι συνηθισμένο και κανείς δεν τολμούσε να διαμαρτυρηθεί. Θυμάμαι ακόμα εκείνη την πρώτη μέρα, όταν μερικά κορίτσια είχαν ξεχάσει να φορέσουν τις ποδιές τους – υποχρεωτικές τότε – και ο δάσκαλος τις έδιωξε από το σχολείο. Ήταν μια εποχή που η πειθαρχία περνούσε πάνω απ’ όλα, ακόμα κι αν σήμερα τέτοιες πρακτικές θεωρούνται αδιανόητες.

Παρά τον φόβο για την τιμωρία, αγαπούσαμε τα γράμματα. Διαβάζαμε, μαθαίναμε, παίζαμε στα διαλείμματα και ζούσαμε την παιδική μας ηλικία με μια αθωότητα που σήμερα δύσκολα συναντάς. Τα χρόνια εκείνα είχαν δυσκολίες, αλλά όταν τα κοιτάζω πίσω, τα βλέπω μέσα από έναν φακό νοσταλγίας. Ήταν ανέμελα χρόνια, γεμάτα μικρές χαρές. Και πάντα, μα πάντα, μετρούσαμε τις μέρες μέχρι να έρθει το καλοκαίρι, τότε που το σχολείο θα τελείωνε και θα ξεκινούσε η ελευθερία της παιδικής ξεγνοιασιάς.

Η πρώτη εκείνη μέρα, με τον φόβο, τη χαρά και την περιέργεια, ήταν η αρχή ενός ταξιδιού που θα με συνόδευε για πάντα. Γιατί, όσο κι αν αλλάξουν οι εποχές, τα σχολικά χρόνια μένουν πάντα ένας από τους πιο γλυκούς σταθμούς της ζωής μας.

Πρώτη μέρα στο σχολείο: Η συγγραφέας Βέρα Πρατικάκη ανακαλεί -όχι και τόσο μακρινές- μνήμες!

 

Η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Βέρα Πρατικάκη, μοιράζεται μαζί μας αναμνήσεις από την αρχή μιας καινούργιας σχολικής χρονιάς.

«Ήδη από τα τέλη Αυγούστου, χορτάτη πια από τις διακοπές του καλοκαιριού, θυμάμαι να τρώω καρπούζι στην παραλία και να με πιάνει μια ανυπομονησία να γυρίσουμε σπίτι να πάμε να πάρουμε τα σχολικά βιβλία, να τα ντύσουμε, και κυρίως να διαλέξω τα τετράδιά μου και τα στυλό μου. Χρειαζόμουν πολλή ώρα για να καταλήξω στις τελικές μου επιλογές. Το βράδυ πριν την πρώτη μέρα ετοίμαζα τα πράγματά μου και με έπιανε μια συνηθισμένη αγωνία: να κοιμηθώ νωρίς γιατί όπως έλεγε η μαμά μου αλλιώς θα κοιμόμουν όρθια στο σχολείο.

Ξυπνούσα πάντα πριν το ξυπνητήρι. Η μέρα ξεκινούσε με ένα μείγμα ενθουσιασμού, αλλά και αγωνίας: πώς θα είναι φέτος τα πράγματα; πώς θα είναι η δασκάλα μας; Θα μου αρέσει να πηγαίνω κάθε μέρα; Το άγνωστο. Η αλλαγή. Το καινούργιο. Το αγαπούσα το σχολείο μου, ακόμα το αγαπώ! Στο πρωινό τραπέζι όλη η οικογένεια μαζεμένη. Ένιωθες ότι έχει κάτι ιδιαίτερο η συγκεκριμένη μέρα. Λες και το γάλα με τα δημητριακά ήταν ξαφνικά πιο νόστιμο, ή ότι η τηλεόραση με τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ηχούσε πιο μελωδική.

Τα ρούχα μου πολύ προσεκτικά διαλεγμένα. Και φυσικά η αιώνια άρνηση να πάρω ζακέτα, παρόλο που τα φθινοπωρινά πρωινά είχαν μια ψύχρα, γιατί δεν είχα καμία όρεξη να την κουβαλάω. Στο σχολικό ήδη σκέφτομαι, θα προλάβουμε να φτάσουμε νωρίς για να διαλέξω θρανίο; Στο προαύλιο, οι ήχοι και οι εικόνες πολλές. Κατευθύνομαι προς το τμήμα μου σκανάροντας τους καθαρούς άδειους χώρους, τα ταμπλό που είναι ακόμα κενά και περιμένουν να γεμίσουν με τις φετινές ζωγραφιές και διακρίσεις των μαθητών. Εντοπίζω την τάξη μου και μπαίνω μέσα, νιώθοντας οικεία στην φασαρία των παιδιών που έχουν ήδη φτάσει. ‘Γεια! Πώς πέρασες το καλοκαίρι; Τι κάνεις; Ωραία τσάντα!’ Ανταλλάσσουμε μερικές κουβέντες με τους παλιούς συμμαθητές και αναζητώ με το βλέμμα μου τα ‘καινούργια παιδιά’.

Και φυσικά χωρίς να χάνω χρόνο διαλέγω την ‘τέλεια θέση’. Και το κυριότερο, φυλάω την διπλανή θέση για την κολλητή μου. Μόλις μπαίνει μέσα ένα πελώριο χαμόγελο απλώνεται στο πρόσωπό μου. Βγάζουμε τις κασετίνες μας, παραφουσκωμένες με πολύχρωμα μολύβια και με στυλό που μυρίζουν φρούτα, έχουν γκλίτερ ή οτιδήποτε άλλο και φυσικά ξεδιπλώνουμε και το ‘χαρτάκι επικοινωνίας’ μας, αμέσως: δηλαδή ένα χαρτί ανάμεσα στα θρανία μας στο οποίο σημειώναμε διάφορα πράγματα κατά την διάρκεια του μαθήματος γιατί νομίζαμε πως έτσι δεν μας καταλαβαίνει η ‘κυρία’. Ζωγραφίζουμε φατσούλες, σχολιάζουμε, γελάμε. Μέχρι και μυστική γλώσσα είχαμε εφεύρει, επινοώντας ένα αλφάβητο που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε για να λέμε ανενόχλητες τα μυστικά μας κατά την διάρκεια φυσικά του μαθήματος.

Το κουδούνι χτυπάει, η δασκάλα μας μπαίνει μέσα και πριν ακόμα συστηθεί αρχίζουν οι πρώτες προβλέψεις: ‘θα είναι καλή, θα είναι αυστηρή, ωραίο φόρεμα, κουβαλάει πολλά βιβλία, ξέχασε το σφουγγάρι, έσπασε η κιμωλία’.

«Καλωσορίσατε παιδιά! Καλή αρχή!»

Και ακόμα μια σχολική χρονιά ξεκινάει!»

Πρώτη μέρα στο σχολείο… Η μαμά και συγγραφέας Μανίνα Ζουμπουλάκη θυμάται

 

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη, συγγραφέας και δημοσιογράφος, μοιράζεται μαζί μας αναμνήσεις από τις πρώτες ημέρες σχολείου των παιδιών της.

«Και τα τρία παιδάκια μου ήταν πολύ κοινωνικά, πήγανε με χαρά στο νηπιαγωγείο και μετά στο σχολείο – βοηθούσε που γνωριζόντουσαν με τα άλλα παιδιά, τους συμμαθητές τους, από το πάρκο της γειτονιάς. Δεν θυμάμαι την πρώτη μέρα του μεγάλου γιου μου, έχουν περάσει πολλά χρόνια, όταν όμως πήγα να τον μαζέψω από την πρώτη μέρα του νηπιαγωγείου πήδηξε ξαφνικά επάνω μου κι έμεινα κάγκελο, πιάστηκε φριχτά η μέση μου, έμεινα σα σίγμα τελικό για καμιά βδομάδα… αλλά αυτό αφορά εμένα κι όχι τον μικρό: ο οποίος είχε περάσει υπέροχα, μάλιστα ήθελε να ξαναπάει κι άλλη μέρα. (Άσχετα που, την τρίτη μέρα, ανακοίνωσε ότι είχε τελειώσει με το σχολείο, δεν θα ξαναπήγαινε, γιατί «Είχε πάει ήδη δυο μέρες, δεν ήταν και για χόρταση αυτή η ιστορία με το σχολείο»).

Η πρώτη μέρα σχολείου για τα μικρότερα παιδιά μου ήταν ενθουσιώδης, επειδή είχε προηγηθεί προετοιμασία, και συνεννόηση με άλλες μαμάδες στο πάρκο την προηγούμενη (μέρα), είχανε από μία ολοκαίνουργια ωραία σχολική τσάντα, είχανε περπατήσει το ένα χιλιομετράκι μέχρι το σχολείο και αισθανόντουσαν έτοιμοι για όλα. Η κόρη βρήκε κατευθείαν την κολλητή της και εξαφανίστηκε, ο γιος έμεινε για λίγο στα κάγκελα, από τη μέσα μεριά κοντά στην πόρτα, με μια μικρή ανασφάλεια, κατά πόσον θα πήγαινα όντως να τους μαζέψω το μεσημέρι («Κι άμα μας ξεχάσεις, τι θα γίνουμε;») 

Δεν ξέχασα ποτέ, κανένα παιδί μου, σε κανένα σχολείο, είχα απορήσει τότε με την ανασφάλεια του μικρότερου γιου μου… ο οποίος ευτυχώς μετά από πέντε λεπτά είδε έναν δικό του κολλητό από το πάρκο και πήρε δρόμο, εξαφανίστηκε ανάμεσα στα άλλα παιδάκια στην σχολική αυλή.

Είναι μια περίεργη αίσθηση αυτή της πρώτης μέρας του παιδιού σου στο σχολείο, λίγο θέλεις να βάλεις τα κλάματα, αλλά μαζεύεσαι μάνι-μάνι, λες στον εαυτό σου εντάξει, κάπου ώπα, κούλαρε, είναι φυσιολογικό κομμάτι του μεγαλώματος, το να σου γυρνάει την πλάτη το παιδί σου και να ορμάει στην κοινωνικότητα του σχολείου.  Κι ενώ ήθελα όντως λίγο να βάλω τα κλάματα την πρώτη μέρα του σχολείου και για τα τρία παιδάκια μου, στην πραγματικότητα ήμουν περήφανη που ενώ ήτανε μια σταλιά πιτσιρίκια, μικρούτσικα και γλυκούτσικα, ορίστε που δεν με είχαν ανάγκη, τουλάχιστον για τις ώρες κατά τις οποίες θα βρισκόντουσαν στο σχολείο – και με την σιγουριά ότι θα τα μάζευα στο σχόλασμα…»

👉 Πρώτη μέρα στο σχολείο: Χρήσιμες συμβουλές για τα παιδιά και τους γονείς

👉 Σύνταξη in

Κάθε μετάβαση στη ζωή του ανθρώπου, έτσι και η μετάβαση από την οικογένεια στην ευρύτερη σχολική κοινότητα, είναι ένα «πέρασμα» από μια δεδομένη κατάσταση σε μια νέα, άγνωστη συνθήκη που σηματοδοτεί μια αλλαγή τόσο στη ζωή του παιδιού όσο και στο ρόλο του γονιού.

Και να που το καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του, ήρθε ο Σεπτέμβρης, ο μήνας που ανοίγουν τα σχολεία.

Η πρώτη μέρα και η επιστροφή είναι μία διαδικασία που άλλα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία για να συναντήσουν τους συμμαθητές τους, τις νέες τους τάξεις και τα καινούργια μαθήματα, ωστόσο δεν είναι λίγα εκείνα που βιώνουν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο με άγχος, άρνηση, μπερδεμένα συναισθήματα και αμφιβολία για το άγνωστο. Η σχολική περίοδος είναι μια κρίσιμη φάση στη ζωή του παιδιού, παρόλο που οι ενήλικες συχνά την αναπολούν με ευχάριστες μόνο αναμνήσεις και τη χαρακτηρίζουν ως αμέριμνη.

Η προσαρμογή εξαρτάται από τον χαρακτήρα του κάθε παιδιού

Η προσαρμογή στο σχολείο δεν είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί αυτόματα με την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Όπως το κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό ανάπτυξης, έτσι χρειάζεται και τον δικό του χρόνο προσαρμογής, τον δικό του ρυθμό. Δεν έχει, λοιπόν, νόημα να το συγκρίνουμε με τα άλλα παιδιά ή με τα μεγαλύτερα αδέρφια του.

Για τα «πρωτάκια» τα πράγματα είναι συχνά πιο δύσκολα, αφού καλούνται να εγκαταλείψουν το ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον και τη ζεστή θαλπωρή των αγαπημένων προσώπων τους αντιμετωπίζοντας καινούρια πρόσωπα και καταστάσεις, τον δάσκαλο, τους συμμαθητές, τους κανονισμούς της τάξης, τις σχολικές υποχρεώσεις, κλπ.

Μην μεταφέρετε το δικό σας άγχος

Από την άλλη, πολλές φορές οι ίδιοι οι γονείς αποτελούν πηγή άγχους για τα παιδιά, καθώς τους το μεταδίδουν με τον αποχαιρετισμό. Τα παιδιά μπορεί να εκφράσουν το άγχος του αποχωρισμού και του νέου ξεκινήματος, με σκέψεις όπως: «Θα έρθει να με πάρει η μαμά;», «Θα κάνω νέους φίλους;», «Πώς θα τα καταφέρω με τα μαθήματα;».

Καλό θα είναι να φροντίσουμε ώστε η μετάβαση στο σχολείο θα πρέπει να γίνεται ομαλά, ήπια και ευχάριστα. Ίσως το παιδί περάσει από κάποια στάδια, όπως το σοκ της αλλαγής, διάθεση να μείνει στο παλιό σχολείο (νηπιαγωγείο), κ.α.

Η καλή προετοιμασία για την επιστροφή στις τάξεις

Οι γονείς διαδραματίζουν σημαίνοντα ρόλο στην εξελικτική πορεία των λειλιπούτειών τους. Η καλή προετοιμασία για αυτό που πρόκειται να αντικρίσουν καθώς περνούν το νέο αυτό κατώφλι της ζωής τους βοηθάει πολύ, όχι μόνον στη μείωση του άγχους αλλά και στην αποφυγή άλλων δυσάρεστων περιστατικών.

Ακόμη και εάν η δική τους εμπειρία έχει εγγραφεί μέσα τους ως κάτι δυσάρεστο, θα πρέπει να αποφύγουν να τη μεταβιβάσουν στο παιδί τους ως τέτοια.

Τι μπορείτε να κάνετε για να μειώσετε το άγχος του παιδιού

Η επιστροφή της οικογένειας από τις καλοκαιρινές διακοπές πρέπει να γίνει τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν ανοίξουν τα σχολεία, ώστε να μπορέσει το παιδί να επανέλθει στην παλιά καθημερινότητά του και να ξαναμπεί στο νέο πρόγραμμα και στους νέους ρυθμούς.

Μια επίσκεψη στο σχολείο λίγες μέρες νωρίτερα θα βοηθήσει το παιδί για την προσαρμογή του.

Πηγαίνετε παρέα να αγοράσει την τσάντα του και τον σχολικό εξοπλισμό, που θα του προκαλέσει χαρά.

Δώστε έμφαση στα πλεονεκτήματα του σχολείου και στα όσα θετικά προσφέρει, χωρίς να παραγνωρίζετε τα αρνητικά που τυχόν επισημαίνει το παιδί.

Μιλήστε στο παιδί για τη δικές σας εμπειρίες για τις πρώτες μέρες στο σχολείο, λέγοντάς τους πώς ξεπεράσατε τους φόβους σας, αποφεύγοντας ωστόσο τις συγκρίσεις.

Συζητήστε με το παιδί για τα συναισθήματά του, ακούστε προσεκτικά τις ανησυχίες του, προσπαθώντας να του ενισχύσετε την ψυχολογία και την αυτοπεποίθησή του.

Δώστε του χρόνο να προσαρμοστεί στο σχολικό περιβάλλον και αφήστε το παιδί να αναπτύξει την δική του προσωπικότητα μέσα στο σχολικό περιβάλλον προσπαθώντας να παρεμβαίνετε όσο λιγότερο γίνεται.

Συζητήστε όλη η οικογένειά τη σημαντικότητα της οργάνωσης, του ύπνου, της διατροφής και του σχολικού προγράμματος.

Χρήσιμες συμβουλές για την πρώτη μέρα για την επιστροφή

Δώστε στο παιδί την επιλογή να διαλέξει τα ρούχα που θέλει να φορέσει ή ακόμη να έχει στην τσάντα του ένα μικρό αγαπημένο του παιχνίδι για να νιώθει πιο άνετα.

Ετοιμάστε την τσάντα παρέα.

Μην ξεχάσετε να γράψετε κάπου το τηλέφωνο και τη διεύθυνση του σπιτιού σας. Κάντε του και μια μικρή έκπληξη: βάλτε μέσα κάτι που ξέρετε ότι θα ευχαριστηθεί πολύ όταν το βρει, όπως ένα «απαγορευμένο» σνακ που του αρέσει, ή κάτι με συναισθηματική αξία, όπως μια οικογενειακή φωτογραφία.

Στη διαδρομή για το σχολείο συζητήστε διάφορα θέματα ώστε να αποβάλετε και οι δύο το άγχος.

Βγάλτε μαζί μία φωτογραφία για να θυμάστε αυτή τη μέρα.

Αφού φτάσατε, αποχαιρετήστε το παιδί τρυφερά αλλά με αποφασιστικότητα, ώστε να νιώσει ότι του έχετε εμπιστοσύνη και ταυτόχρονα να καταλάβει ότι όσα πείσματα κι αν κάνει, θα πάει σχολείο.

Επικοινωνείτε τακτικά με το δάσκαλο της τάξης και μοιράζεστε τις ανησυχίες μαζί του προτού εξελιχθούν σε προβλήματα.

Μην ξεχνάτε ότι κάθε αρχή και δύσκολη και θέλει υπομονή από όλες τις πλευρές. Μην αγχώνεστε προκαταβολικά, δώστε στο παιδί σας τον χρόνο που χρειάζεται και μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο τολμηρό και δυναμικό από αυτό που πιστεύετε!

👉 Παιδικά βιβλία για την πρώτη ημέρα στο σχολείο