Η Yeon
Somin (Γιαν Σομίν) είναι ανερχόμενο λογοτεχνικό αστέρι στην Κορέα.
Μεταξύ άλλων, έχει κερδίσει το Korea New Writer’s Award (2022) για το
ντεμπούτο της Lazy Kinko. Γράφει επίσης σενάρια για την τηλεόραση κι
έχει συνεργαστεί με μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα (SBS, MBC, YTN). Στον ελεύθερο
χρόνο της βρίσκει παρηγοριά στην τέχνη της κεραμικής.
Εικονογράφηση
εξωφύλλου Holly
Stapleton
Περιγραφή
ΤΟ FEELGOOD
ΠΟΥ ΘΑ ΛΑΤΡΕΨΕΤΕ
Η Τζονγκ-Μιν, συντάκτρια σε τηλεοπτικές εκπομπές, δουλεύει ασταμάτητα εδώ
και χρόνια και θέλει να κάνει επιτέλους μια αλλαγή· για αυτό αποφασίζει ξαφνικά
να παραιτηθεί.
Έπειτα από μήνες χειμερίας νάρκης, ήρθε η ώρα να ξαναφτιάξει τη ζωή της.
Τριγυρίζοντας στους δρόμους κοντά στη Σεούλ, περνάει τυχαία μπροστά από το
εργαστήριο κεραμικής Σο-Γιο. Το φως, η ζεστασιά του, η μυρωδιά του πηλού και
του καφέ την καλούν να μπει. Τότε νιώθει κάτι να ξεδιπλώνεται μέσα της...
Εδώ, όλοι έχουν μια ιστορία να μοιραστούν. Καθώς οι εποχές αλλάζουν, η
Τζονγκ-Μιν ξαναβρίσκει τον εαυτό της. Σταδιακά ανακαλύπτει ότι όσο τα χέρια της
είναι απασχολημένα, το μυαλό της ηρεμεί και η καρδιά της μαλακώνει.
Μια ιστορία γεμάτη ελπίδα για τους καινούργιους φίλους και τις παλιές
πρακτικές, για τη χαρά της κοινότητας και για το τι συμβαίνει όταν, σε έναν
κόσμο που τα πάντα κινούνται γρήγορα, εσύ αποφασίζεις να ζήσεις με πιο αργούς
ρυθμούς.
Ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς· μια πολυπόθητη
παρηγοριά.
Bookseller
Ένα γοητευτικό και έξυπνο μυθιστόρημα για τη δύναμη της φιλίας, της κοινότητας
και των χόμπι που μας μαθαίνουν να επανασυνδεόμαστε με τον εαυτό μας αλλά και
τους ανθρώπους γύρω μας.
Libby Page
Μια γλυκιά υπενθύμιση πως κάθε εποχή της ζωής έχει τη δική της σημασία και πως
ό,τι έχει ραγίσει μπορεί πάντα να επιδιορθωθεί.
Evie Woods
Όσο το διάβαζα, ένιωθα τόση χαρά και ζεστασιά, σαν να είχα περάσει κι εγώ
τέσσερις εποχές στο εργαστήριο Σο-Γιο.
Baek Sehee
Κάτι πιο ζεστό από το καλοκαίρι
…
Σε
αντίθεση με τις πανάκριβες πορσελάνες που εκτίθενται προσεκτικά μία μία στις
προθήκες των πολυκαταστημάτων, τα κεραμικά στο εργαστήριο ήταν άτσαλα τοποθετημένα
πάνω στα ράφια. Κάποια ήταν στριμωγμένα μεταξύ τους ενώ άλλα ήταν στοιβαγμένα
το ένα πάνω στο άλλο.
Η Τζονγκ-Μιν ανησύχησε μήπως
έσπαγαν οι άκρες τους έτσι όπως ήταν τοποθετημένα, όμως ένιωθε οικεία και φιλόξενα,
σαν να βρισκόταν σε κάποια οικογενειακή κουζίνα. Οι κούπες με το αγνό λευκό
τους χρώμα της θύμισαν καφέ κάραμελ μακιάτο. Οι κούπες με χρωματική διαβάθμιση
από το πράσινο του νεφρίτη σε λευκό της θύμισαν μαύρο
τσάι με γάλα. Επίσης, μια μαύρη κούπα με μελανή εφυάλωση την έκανε να θέλει να
τρέξει αμέσως και να αγοράσει λαχταριστό παγωτό για να φτιάξει αφογκάτο.
Ίσως, όπως είχε πει νωρίτερα η
ιδιοκτήτρια του εργαστηρίου, ήταν πραγματικά τόσο ισχυρή η επίδραση της «εικόνας»
της κούπας. Η Τζονγκ-Μιν, η οποία ασχολούνταν με το γράψιμο, άφησε τη φαντασία
της να καλπάσει ελεύθερη. Κράτησε προσεκτικά μία μία τις κούπες και ένιωσε τη
ζέστη να απλώνεται στις παλάμες της. Αναρωτήθηκε για τη θερμοκρασία στον
κλίβανο όπου είχαν εκτεθεί οι κούπες πριν από λίγο καιρό. Εκείνη που μέχρι τότε
καταριόταν το καλοκαίρι επειδή ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι! Βρήκε διασκεδαστική την
αντιφατική της επιθυμία για κάτι πιο ζεστό από το καλοκαίρι.
…
Η στιγμή που ο πηλός γίνεται πιάτο
…
Πριν τοποθετήσουν τα κεραμικά για ψήσιμο, έπρεπε
να σκουπίσουν το σμάλτο από τη βάση τους, αλλιώς θα κολλούσαν στο καμίνι. Το
θέμα δεν ήταν μόνο το σωστό ζύμωμα.
Είχαν έναν σωρό πράγματα να κάνουν προτού φτάσει η ώρα του ψησίματος. Οι τρεις
τους κάθισαν δίπλα δίπλα και πήραν από ένα σφουγγάρι.
«Τζι-Χιε, βλέπω ότι φτιάχνεις πολλές κούπες»
είπε η Τζονγκ-Μιν ρίχνοντας μια ματιά στις μικρές κούπες με τις καλοσχηματισμένες
καμπύλες.
«Κυρίως φτιάχνω μικρές κούπες για σότζου.
Μερικές φορές φτιάχνω και μεσαίου μεγέθους για κοκτέιλ μπίρας και σότζου».
Λιτές χαμηλές κούπες χωρίς χερούλι. Ήταν
φτιαγμένες σε ποδοκίνητο τροχό, συνεπώς ήταν περισσότερο ισορροπημένες και
συμμετρικές απ’ ό,τι το χειροποίητο πιάτο της Τζονγκ-Μιν. Με τόσες κούπες, η
Τζι-Χιε χρειαζόταν πολλή ώρα για να σκουπίσει το σμάλτο από τη βάση τους. Στο μεταξύ,
άρχισε να μιλάει.
Είπε ότι έψαχνε πολύ καιρό για δουλειά, αλλά το
έβαλε στην άκρη όσο έκανε το μεταπτυχιακό της. Έπινε όλο και πιο πολύ. Είχε
βαρεθεί να πίνει από τις φθαρμένες κούπες που είχε στο σπίτι και αποφάσισε να
φτιάξει τις δικές της. Ξεκίνησε με ένα μονοήμερο μάθημα, αλλά της άρεσε τόσο
πολύ η κεραμική που συνέχισε τα μαθήματα για πάνω από μισό χρόνο. Καθώς αυτή η
ασχολία τής επέτρεπε να ξεφεύγει λίγο από την πραγματικότητα, το μυαλό της
άρχισε να καθαρίζει από την εξαντλητική διαδικασία της αναζήτησης εργασίας. Το
κακό ήταν ότι είχε αρχίσει να εθίζεται κι έπινε περισσότερο απ’ ό,τι πριν με
αποτέλεσμα να έχει παχύνει αρκετά.
…
Το άτομο που δεν μπορείς να αποφύγεις
…
Κάρι σε κύβους, τόνος κονσέρβα, πατάτες, καρότα,
κρεμμύδια, μπρόκολο... Το κάρι θα μπορούσε να ετοιμαστεί άνετα σε μία μόνο
κατσαρόλα. Αν και το ρύζι ήταν έτοιμο μαγειρεμένο, τύπου Χέτμπαν, και το ζέστανε στον φούρνο μικροκυμάτων, η Τζονγκ-Μιν
κατάφερε να φτιάξει ένα σωστό γεύμα. Το κάρι σε κύβους είχε διαφορετική γεύση
από αυτήν που εκείνη γνώριζε. Σε αντίθεση με το κάρι σε σκόνη, που τείνει να
σβολιάζει στο νερό, αυτό το κάρι ήταν πιο παχύρρευστο, ίσως λόγω του τρόπου με
τον οποίο έλιωναν οι κύβοι. Είχε μια ευχάριστη επίγευση λαδιού. Η Τζονγκ-Μιν
ένιωσε τις λέξεις που ήταν κολλημένες όλη μέρα στον λαιμό της σχηματίζοντας
έναν σβόλο σε μέγεθος καρυδιού να γλιστράνε με ευκολία στο στομάχι της. Τα
μεγάλα κομμάτια καρότου και πατάτας που μασούσε είχαν μια γλυκάδα. Όσο πιο πολύ
έτρωγε τόσο πιο πολύ της άνοιγε η όρεξη. Άρχισε να καταλαβαίνει για ποιο λόγο η
Τζι-Χιε της είχε συστήσει το κάρι.
Ακολουθώντας την επίμονη συμβουλή της Τζι-Χιε να
τρώει φρούτα εποχής, η Τζονγκ-Μιν είχε αγοράσει ακόμη και ροδάκινα, που σπανίως
έτρωγε. Άφησε τον εαυτό της να παρασυρθεί από τα λόγια του υπαλλήλου στο σούπερ
μάρκετ, ότι αυτά τα ροδάκινα ήταν τα τελευταία του καλοκαιριού και επομένως τα πιο
γλυκά, κι έτσι αγόρασε ολόκληρη συσκευασία. Επειδή δεν είχε άλλο πιάτο για να
βάλει τα ροδάκινα, έπλυνε αμέσως το πιάτο στο οποίο είχε σερβίρει το κάρι.
Ήθελε να κόψει τα ροδάκινα σε κομμάτια, αλλά κρατούσε το μαχαίρι αδέξια και τα
πετσόκοψε. Το σχήμα του πιάτου ήταν ακανόνιστο, τα κομμάτια του ροδάκινου
επίσης ακανόνιστα. Ταίριαζαν απόλυτα!
…
